عالمه روزگار

اى حرم خاص خداوند گار

دست خداوند تو را پرده‏دار

مهر جبين، زهره زهرا تويى

روشنى ماه و ثريا تويى

از همه زن‏هاى جهان برترى

آن همگان ديگر و تو ديگرى‏

ام اَب و بضعه خير الانام

مادر دو رهبر صلح و قيام

همسر محبوب امير عرب

خلقت پيدا و نهان را سبب

خوانده خدا عصمت كبرى تو را

گفته نبى ام ابيها تو را

ابن و ابت تاج سر عالمند

نسل تو سادات بنى آدمند

مادر تو اشرف زن هاستى

دختر تو زينب كبراستى‏

چيست حيا؟ ريشه دامان تو

كيست ادب؟ بنده فرمان تو

پاك بود دامنت از هر گناه

آيه تطهير ز قرآن گواه

عالمه و نابغه روزگار

هاجر و مريم را، آموزگار

مانده ز علم تو على در شگفت

آن كه كمالش همه عالم گرفت

شرم و ادب از ادبت شرمسار

گوش تو را عقل و خرد گوشوار

رشته تو رشته نظم جهان

سينه تو مخزن راز نهان

وقت خوشت وقت مناجات تو

شاد پيمبر ز ملاقات تو

كس نبرد راه به سامان تو

جز پدر و شوهر و يزدان تو

هم ز پى عرض ادب گاه گاه

يافته جبريل در آن خانه راه

خانه تو گلشن مهر و وفا

مكتب تو مكتب صدق و صفا

نيست عجب گر به چنين مكتبى

تربيت آموخته چون زينبى

اى يكمين بانوى كاخ عفاف

جان به فدايت كه به شام زفاف‏

پيرهن خويش به مسكين دهى‏

خاطر آن غمزده تسكين دهى

زين ملكات و ملكوتى صفات

فاطمه جان عقل و خرد مانده مات

اى شده محروم ز ارث پدر

عالم و آدم ز غمت خون جگر

عصمت يزدانى و معصومه‏اى

زوج تو مظلوم و تو مظلومه‏اى

داغ غمت بر دل رنجور ماند

قدر تو و قبر تو مستور ماند

فاطمه‏اى گوهر درياى راز

ما همه را سوى تو روى نياز

باد فدايت پدر و مادرم

خاك ره فضه‏ى تو افسرم

مهر تو سرمايه ايمان من

ياد تو باغ گل و ريحان من

اى پدرت رحمة للعالمين

مرحمتى كن به من دل غمين

من كه ز احسان تو شرمنده‏ام

دست به دامان تو افكنده‏ام

جز به توام هيچ سر و كار نيست

غير حسينت دگرم يار نيست

از كرم خويش گناهم ببخش

در كنف خويش پناهم ببخش

فاطمه‏اى آن كه خرد مات توست

چشم «مؤيد» به كرامات توست