دليل مجازات نشدن ستمگران

از آيات قرآن مجيد استفاده مى‏شود كه خداوند افراد گنهكار را در صورتى كه زياد آلوده به گناه نشده باشند، بوسيله زنگ‏هاى بيدار باش و عكس العمل‏هاى اعمالشان و يا گاهى بوسيله مجازات‏هاى متناسب با اعمالى كه از آن‏ها سرزده است، بيدار مى‏سازد و به راه حق باز مى‏گرداند. اينها كسانى هستند كه هنوز شايستگى هدايت را دارند و مشمول لطف خداوند مى‏باشند و در حقيقت، مجازات و ناراحتى‏هاى آنان نعمتى براى آنها محسوب مى‏شود، چنان كه در سوره روم، آيه 41 مى‏خوانيم: «ظَهَرَ الفَسَادُ فِى البَرّ و البَحرِ بِمَا كَسَبَت أيدِى النّاسِ لِيُذيقَهُم بَعض الَّذى عَمِلُوا لَعَلَّهُم يَرْجِعُونَ»؛ در خشكى و درياها فساد و تباهى بر اثر اعمال مردم ظاهر شد تا خداوند نتيجه قسمتى از اعمال آنها را به آنها بچشاند، شايد كه ايشان برگردند.

ولى آنها كه گناه و عصيان را به مرحله نهايى رسانده و تمام پل‏ها را پشت سر خود خراب كرده‏اند، خدا آنها را به حال خود واگذار مى‏كند و به اصطلاح به آن‏ها ميدان مى‏دهد تا پشتشان از بار گناه سنگين شده و استحقاق حداكثر مجازات را پيدا كنند.

آيه 178 سوره آل عمران، به اين معنا تأكيد كرده، مى‏فرمايد: «گمان نكنند آنهايى كه كافر شدند، مهلتى كه به ايشان مى‏دهيم، براى آنها خوب است، بلكه مهلت مى‏دهيم تا به گناه و طغيان خود بيفزايند و براى آنان عذاب خوار كننده است.»

در خطبه‏اى كه حضرت زينب(عليهاالسلام) در شام در برابر حكومت خودكامه جبار ايراد كرد، و با استدلال به مفهوم اين آيه، خطاب به يزيد فرمود: «تو امروز شادى مى‏كنى و چنين مى‏پندارى كه چون فراخناى جهان را بر ما تنگ كرده‏اى و كرانه‏هاى آسمان را بر ما بسته‏اى و ما را همچون اسيران از اين ديار به آن ديار مى‏برى، نشانه قدرت توست و يا در پيشگاه خدا قدر و منزلتى دارى و ما را در درگاه او راهى نيست؟!

اشتباه مى‏كنى، اين فرصت و آزادى را خداوند بخاطر اين به تو داده تا پشتت از بار گناه سنگين گردد و عذاب دردناك در انتظار توست....»