1- برخى ز مفسران، «حشر» در آيه و اذا الوحوش حشرت» را مربوط به روز قيامت نمىدانند، بلكه آن را از نشانههاى قبل از قيامت مىدانند و آيه را اين گونه تفسير كردهاند: همان حيواناتى كه در حال عادى (وحشى) و از هم دور بودند و از يكديگر مىترسيدند و فرار مىكردند، بعلت شدت ترس و وحشت حوادث هولناك استانه قيامت، همه چيز را فراموش كرده، گرد هم جمع مىشوند، گويا مىخواهند با اجتماعشان، از شدت ترس و وحشت خود بكاهند. [2]
پى نوشت:
[1]. ر.ك: علامه مجلسى، بحارالانوار، ج 7، ص 276.
[2]. ر.ك: تفسير نمونه، ج 26، ص 174-173.