در روايتى كه شيعه و اهل سنت آن را نقل كرده اند مى خوانيم از جابربن عبدالله انصارى نقل شده است كه از: «وقتى خداى عز و جل آيه شريفه: «يإيها الذين امنوا إطيعوا الله و إطيعوا الرسول و إولى الامر منكم...» را بر پيامبر گراميش محمد«صلى الله عليه و اله» نازل كرد، به آن حضرت گفتم: يا رسول الله! خدا و رسولش را شناختيم، اولى الامر كه خداوند اطاعت آنان را در ادامه اطاعت تو قرار داده، كيست؟ فرمود: اى جابر! آنان جانشينان من اند و امامان مسلمانان بعد از من كه اولشان على بن ابى طالب و سپس حسن و آن گاه حسين و بعد از او على بن الحسين و سپس محمد بن على است كه در تورات معروف به باقر است، و تو به زودى او را درك خواهى كرد. چون او را ديدار كردى، از طرف من سلامش برسان... . و آخرين امام هم نام من است كه هم، نامش نام من (محمد) و هم، كنيه اش كنيه من (ابوالقاسم) است. او حجت خدا بر روى زمين و بقيه الله و يادگار الهى در بين بندگان خدا و پسر حسن بن على است. [5]
پى نوشت:
[1]. ر.ك: غايه المرام، محدث بحرينى، ص 265، چاپ سنگى، حديث سوم، باب 59، فصل دوم از مقصد دوم.
[2]. ر.ك: پيام قرآن، آيت الله مكارم شيرازى، ج9، ص 201-213، انتشارات مدرسه اميرالمومنين«عليه السلام»
[3]. اجتهاد در مقابل نص، سيد عبدالحسين شرف الدين، ترجمه على دوانى، ص 167 - 181، نشر كتابخانه بزرگ اسلامى.
[4]. ر.ك: اجتهاد در مقابل نص، همان، ص 156-162.
[5]. ر.ك: ينابيع الموده، سليمان بن القندوزى الحنفى، ج 1، ص 341 351، دارالاسوه للطباعه و النشر.