«نصح» در لغت به معنى خالص بودن است؛ بنابراين «توبه نصوح» عبارت است از توبه خالص از گناه و لازمه چنين توبه خالصى اين است كه ديگر بازگشت به آن گناه نكند. روايات متعددى كه از ائمه (ع) وارد شده نيز همين حقيقت را تاييد مىكند. از جمله در حديثى كه از امام صادق (ع) سؤال شد: منظور از «توبوا الى اللَّه توبة نصوحا» چيست؟ امام (ع) فرمود: «يتوب العبد ثم لايعود فيه؛ منظور اين است كه بنده از گناه خود توبه كند و به سوى آن گناه باز نگردد.»[2]