منظور از اين ايات بطورى كه آيات قبل و بعد از آن گواهى مىدهدو مفسران هم آن را تاييد كردهاند، ستارگان سيارى است كه با چشم ديده مىشوند (عطارد، زهره، مريخ، مشترى و زحل) كه اينها در حركتند و گاهى پيدا و گاهى غروب مىكنند. قرآن مجيد به وسيله قسم ياد كردن به اين ستارگان توجه مردم را به وضع مخصوص و استثنايى و حركات و گردش آنها و عظمت آفريدگار آنها جلب مىكند؛ يعنى، «قسم به ستارگان بازگشت كننده كه روندگان هستند و پنهان شوندهاند».