هرگاه اسلام ناسخ دينهاى ديگر است، چرا در برخى از آيات قرآن، هر يك از افراد و ملل جهان را اعم از مسلمان و يهودى و مسيحى و... در صورتى كه به خدا ايمان داشته باشد و عمل نيك انجام دهد، اهل نجات مىداند و مىگويد: براى چنين افرادى در روز رستاخيز ترس و اندوهى وجود ندارد، آيا مفاد اين نوع آيات اين نيست كه همه ملل جهان حتى پس از طلوع اسلام با شرايط ياد شده، اهل نجات مىباشند و هنوز هم شرايع آنها به قوت خود باقى است و از درجه اعتبار ساقط نشدهاند؟
لازم است قبلا متون آيات مزبور را ذكر كرده سپس به تجزيه و تحليل آن بپردازيم.
گذشته از اين، آيه 17 سوره حج كوچكترين ارتباطى به مدعاى آنان ندارد و مفاد آن جز اين نيست كه خداوند در روز رستاخيز ميان ملل مختلف عالم داورى خواهد كرد؛ اين سخن هرگز گواه بر آن نيست كه پيروان همه مذاهب جهان روز قيامت اهل نجات بوده و همگى پويندگان راه حق مىباشند.[7]
پي نوشت ها
[1]. سوره بقره، آيه 62.
[2]. سوره مائده، آيه 69.
[3]. سوره حج، آيه 17.
[4]. به سوره بقره، آيه 146 و سوره انعام، آيه 20 مراجعه فرماييد.
[5]. سوره مائده، آيه 68).
[6]. و ضربت عليهم الذلة و المسكنة و باءوا بغضب من اللَّه ذلك بانهم كانوا يكفرون بآيات اللَّه و يقتلون النبيين بغير الحق.(سوره بقره، آيه 61).
[7]. براى توضيح بيشتر به «تفسير نمونه» مراجعه فرماييد.