در آيه 57 سوره احزاب مىخوانيم: ان الذين يؤذون الله و رسوله لعنهم الله فى الدنيا و الاخرة واعد لهم عذابا مهينا:«كسانى كه خداوند و پيامبرش را آزار مىدهند خداوند آنهارا از رحمت خود در دنيا و آخرت دور مىسازد، و براى آنها عذاب خوار كنندهاى آماده كرده است».
بديهى است كسى نمىتواند به ذات پاك خداوند زيان و آزارى برساند، بنابراين منظور از ايذاء خداوند - همانگونه كه مفسران هم گفتهاند - همان كفر و الحاد است كه خداوند را به خشم مىآورد، و تأكيدى است بر مجازات كسانى كه پيامبر و مؤمنان را آزار مىدهند، چرا كه آزار آنها بمنزله آزار خداست .
در اينجا در روايات متعددى كه از طرق برادران اهل سنت و از طرق اهلبيت (ع) رسيده مىخوانيم كه پغمبر اكرم (ص) فرمود: «اى على هر كه تورا آزار برساند مرا آزار رسانده است» به اين ترتيب آزار او همسنگ آزار، پيامبر (ص) است .
«حاكم حسكانى »در «شواهد التنزيل» از «جابربن عبدالله» نقل مىكند كه مىگويد: از پيغمبر اكرم شنيدم كه به على (ع) مىفرمود: من آزاك فقد آدانى:«كسى كه تورا آزار كند مرا آزار كرده است».(491)
و در حديث ديگرى از «ابن ابى سلمه» از ام سلمه همسر پيامبر (ص) نقل مىكند كه مىگويد: شنيدم رسول خدا (ص) به على بن ابى طالب (ع) مىفرمود: انت اخى و حبيبى، من آذاك فقد آذانى:«تو برادر و حبيب منى، هر كس تورا آزار كند مرا آزار كرده است».(492)
سپس مىافزايد همين معنى از گروه ديگرى مانند «عمر» و «سعدبن ابى وقاص» و «ابوهريره» و «ابن عباس» و «ابو سعيد خدرى» نقل شده است.(493)
و نيز در حديث ديگرى از على بن ابى طالب (ع) نقل مىكند كه در حالى كه به موى خود اشاره كرده است و در دست گرفته بود فرمود:«رسول خدا (ص) اين حديث را براى من بيان كرد، در حالى كه موى خود را به دست گرفته بود وفرمود: من آذى شعرة منك فقد آذانى و من آذانى فقد آذى الله و من آذى الله فعليه لعنة الله:«كسى كه يك موى تو را آزار برساند مرا آزار رساند، و كسى كه مرا آزار رسانده خدا را آزار رسانده و كسى كه خدا را آزار رسانده لعنت خدا بر او باد».(494)
احاديثى كه در بالا ذكر شده تنها اشاره به اين مىكند كه آزار على (ع) آزار پيامبر (ص) است ولى در آن استناد به آيه فوق نشده در حالى كه در بعضى از روايات، اين استناد با صراحت آمده است از جمله حاكم نيشابورى در «مستدرك الصحيحين» در حديثى كه مىگويد: حديث صحيح و معتبرى است از «ابن عباس» نقل مىكند:«مردى از اهل شام در برابر او سب و دشنام به ساحت مقدس على (ع) داد ابن عباس گفت: يا عدوالله آذيت رسول الله (ص) ان الذين يؤذون الله و رسوله لعنهم الله فى الدنيا و الاخرة واعدلهم عذابا مهينا»لو كان رسول الله (ص) حيا لآذيته:«اى دشمن خدا! تو با اين سخنت رسول خدا (ص) را آزار رساندى (قرآن مىگويد) كسانى كه خدا و پيامبر او را ايذاء مىكنند، خداوند آنان را در دنيا و آخرت لعن مىكند (از رحمتش دور مىدارد) و عذاب خوار كنندهاى براى او فراهم ساخته است» اگر پيامبر (ص) زنده بود تو او را آزار داده بودى».(495)
اين حديث را «ذهبى» نيز در«تلخيص المستدرك» نقل كرده و تصريح مىكند كه حديث صحيحى است.(496)
سيوطى در «الدرالمنثور» نيز روايت ابن عباس و استناد او را به آيه شريفه فوق نقل كرده است.(497)
و نيز در كتاب «مستدرك الصحيحين» از «عمروبن شاس»، حديث مفصلى نقل مىكند كه در ذيل آن آمده است :
«عمر وبن شاس مىگويد: من در مسجد پيامبر (ص) از على (ع) به خاطر رفتارى كه در سفر يمن با من داشت شكايت كردم، اين سخن به گوش رسول خدا رسيد، صبحگاهان كه همراه جمعى از ياران پيامبر (ص) وارد مسجد شدم، حضرت نگاه تندى به من كرد و فرمود: اى عمرو به خدا سوگند مرا آزار كردى! عرض كردم: اى رسول خدا! پناه بر خدا مىبرم از اينكه به تو آزار برسانم، فرمود: آرى من آذى عليا فقد آذانى «هر كس به على (ع) آزار رساند مرا آزار رسانده است».
حاكم نيشابورى پس از ذكر اين حديث تصريح مىكند كه حديث صحيح و معتبرى است.(498)
قابل ملاحظه اينكه: نويسنده «مختضرتاريخ دمشق» حديث بالا ر ابه ضميمه چند حديث ديگر، از «جابر» و «سعد بن ابى وقاص» و «عمروبن شاس» در كتاب خود آورده است، و همه آنها نشان مىدهد كه آزار رساندن به على (ع) آزار به پيامبر است.(499)
اين احاديث «متضافره» و گسترده كه بسيارى از آنها از احاديثى است كه دانشمندان اهل سنت تصريح به صحت سند آن كردهاند به خوبى نشان مىدهد كه على (ع) همچون جان پيامبر (ص) است، عشق به او عشق به پيامبر و محبتش محبت به رسول خدا(ص) و ايذاء و آزار او، ايذاء و آزار رسول خدا (ص) است .
آيا با اين حال ترديدى باقى مىماند در اين كه على (ع) برترين فرد امت بعد از رسول خداست و شايستهترين فرد امت براى امامت و ولايت و خلافت رسول خدا(ص) بوده است ؟