در سوره توبه، آيه 119 مىخوانيم: يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله و كونوا مع الصادقين:«اى كسانى كه ايمان آوردهايد تقواى الهى داشته باشيد، و (هميشه) با صادقين باشيد».
تفسير اين آيه را به طور مشروح در بحث ولايت عامه داشتيم، آنچه در اينجا نياز به توضيح بيشترى دارد شرح روايات فراوانى است كه آيه را تطبيق بر على (ع) يا همه اهل بيت (ع) نموده است مانند:
1- مفسر معروف «سيوطى» در «الدرالمنثور» از ابن عباس نقل مىكند كه در تفسير آيه اتقوا الله و كونوا مع الصادقين گفت: مع على بن ابيطالب:«يعنى با على بن ابى طالب (ع) باشيد».
شبيه همين معنى را «خوارزمى» در «مناقب» و «زرندى» در «دررالسمطين» و «عبدالله الشافعى» در «مناقب» و «حاكم حسكانى» در «شواهد التنزيل» نقل كردهاند، با اين تفاوت كه بعضى تعبير به «هو على بن ابيطالب» دارند و بعضى «نزلت فى على بن ابيطالب خاصة» و بعضى «مع على و اصحاب على» نقل كردهاند.(241)
2- «حافظ سليمان قندوزى حنفى» در «ينابيع المودهّ» از سلمان فارسى نقل مىكند كه وقتى آيه يا ايها الذين آمنوا اتقوا و كونوا مع الصادقين نازل شد، سلمان عرض كرد: يارسول الله هذا عامة ام خاصة:«اى رسول خدا مفهوم آيه عام است يا خاص؟»
پيامبر فرمود:اما المامورون فعامة المومنين، و اما الصادقون فخاصة، اخى على و اوصيائه من بعده الى يوم القيامه :
«اما كسانى كه مأمور به اين دستورند، عموم مؤمنانند و اما صادقين، خصوص برادرم على (ع) و اوصياى من بعد از او تا روز قيامت هستند».(242)
3- «حاكم حسكانى» در «شواهد التنزيل» از عبدالله بن عمر در ذيل جمله «و كونوا مع الصادقين» مىگويد: يعنى محمدا و اهل بيته، «منظور از صادقين، محمد (ص) و اهل بيت او هستند».(243)
4- جمعى از بزرگان اهل سنت مانند «علامه حموينى» در «فرائد السمطين» و «شيخ ابوالحسن كازرونى» در «شرف النبى» از ابو جعفر الباقر (ع) در ذيل اين آيه نقل كردهاند :مع آل محمد - يا - محمد و آله - يا - مع محمد و على كه معنى همه نزديك به يكديگر است، يعنى با محمد (ص) و آل او باشيد.(244)
بزرگانى كه روايات فوق را در تفسير آيه مورد بحث نقل كردهاند منحصر به افرادى كه در بالا آورديم نيستند.
اين نكتهنيز حائز اهميت است كه دستور خداوند به اينكه مؤمنان همواره بايد با صادقان باشند. دستورى است مطلق و بدون هيچ گونه قيد و شرط و اين معنى جز در مورد معصومين (ع) امكانپذير نيست، زيرا غير معصوم ممكن است خطا كند و در آن حال بايد از او جدا شد، كسى كه در همه حال مىتوان در كنار او و پيرو او بود جز معصومان نخواهند بود، بنابراين منظور از صادقين در اين آيه هر فرد راستگويى نيست، بلكه صادقانى است كه سخن خلاف - نه عمدا و نه از روى سهو - در مورد آنها راه ندارد. با اين حال تعحب از بعضى از مفسران معروف اهل سنت، مانند آلوسى در روح البيان است كه بعد از ذكر بعضى از اخبار كه صادقين را در اين آيه به على (ع) تفسير مىكند،مىافزايد شيعه به آن براى حقانيت على (ع) استدلال كردهاند. سپس مىگويد: اين استدلال باطل است، و بى آنكه يك كلمه دليل براى مدعاى خود بگويد از آن مىگذرد!
اين گونه موضعگيرى نشان مىدهد كه پردههاى ضخيم تعصب تا چه حد مىتواند مانع تابش نور تفكر گرددو آزاد انديشى را حتى از دانشمندان بگيرد.
در مقابل افراد آزاد انديشى مانند دكتر محمد تيجانى پيدا مىشوند كه مسير خود را در پرتو همين آيه و روايات مربوط به آن پيدا كرده و آشكارا ايمان صريح خود را بهعلى (ع) و ساير امامان اهل بيت (ع) با نهايت شجاعت ابراز داشته، و كتاب بسيار ظريف و لطيفى در اين زمينه نوشته و نام آن را «لا كون مع الصادقين» (هدفم اين است كه با صادقين باشم!) گذارده است، اين كتاب تاثير عجيبى در بسيارى از مسلمين گذارده است .