سومين
بخش از زندگى امام زمان را دوران غيبت كبرا تشكيل مى دهد. پس از آن كه شيعه با مسائله غيبت امام عصر(ع) مانوس
شد و زمينه غيبت دراز مدت فراهم آمد, امام(ع) از نظرها ناپديد شد و دوران فراغ
ظاهرى شيعيان از امام(ع) آغاز گشت. ابتداى اين بخش از زندگى حضرت, با فوت آخرين
سفير از سفراى چهارگانه حضرت شروع شد و پايان آن راكسى جز پروردگار آگاه نيست.
در اين قسمت از زندگى حضرت مهدى(ع) نيز, نكاتى است كه به آن اشاره مى كنيم: از آن
جا كه تجربه طولانى امامت در پيش روى بود و بيم آن مى رفت كه حضور عادى امام در
ميان مردم, به شهادت وى بانجامد و در نتيجه امامت و رهبرى, كه رمز تحرك و حيات
شيعه است, در اهدافش ناكام بماند, اين غيبت طولانى آغاز شد, تا امام زمان(ع) به
عنوان محور و مصدر اول باقى بماند و روزى به رهبرى او, دين حق, جهان گستر و فراگير
گردد. به اين علت و علتهاى ديگرى كه در فلسفه غيبت نهفته است(1), حجت خدا در پشت
پرده غيبت قرار گرفت وخورشيد گونه از پس ابرها, نور افشانى خواهد كرد.(2)
چشم به راه مهدى
ص 341 - 340