تدوين اصطلاح نامه فقه به جهت گستردگى و تنوع موضوعات فقهى و وسعت منابع از شيعه و سني, و نيز حساسيّت ويژهاى كه درباره اين علم وجود دارد, متوقف بر تدوين اصطلاح نامه¬هاى سايرعلوم اسلامى گرديد تا از تجارب آنها استفاده شده و راه تدوين اصطلاح نامه فقه آسانتر گردد. لذا طرح تدوين آن در سال 1376 و پس از تدوين اصطلاح نامههاى ديگر علوم اسلامى مطرح و تصويب شد و تدوين آن از سال 1378 با هم كارى اساتيد مشاور شروع و با بررسى بيش از 600 عنوان كتاب فقهى اعم از شيعه و سني, حدود 70% تحقيق آن به انجام رسيده و تكليف 50 باب فقهى با بيش از 30000 اصطلاح به همراه روابط آن (رابطه ترادف, اعم و اخص, وابسته, تعيين مشتركات لفظي, ذكر يادداشت دامنه و لحاظ تقسيم) معين شده است, و هم اكنون مراحل نهايى آن در حال انجام است.
به منظور پشتيبانى از اصطلاحنامههاى ياد شده و ارائه اطلاعات كوتاه، مفيد و مستند، و فراهم ساختن زمينه تدوينفرهنگنامههاى جامع علوم اسلامى تعدادى اصطلاح كاربردىتراز حوزههاى مختلف علوم اسلامى برگزيده شده كه با مشورت اساتيد فن و با پشتوانه منابع اصلى و معتبر در هر علم تهيه و تنظيم شده است و در پايان به وسيله گروههاى سه نفره از كارشناسان مورد نقد و بررسى مىشود تا براى چاپ و نشر در دستور كار قرارگيرد.
آخرين اطلاعات در زمينه فعاليتهاى انجام شده در فرهنگ نامهها بشرح ذيل مىآيد:
علوم قرآنى با2600 مدخل و مراجعه به300 منبع در1500 صفحه
فلسفه اسلامى با1500 مدخل و مراجعه به190 منبع
اصول فقه با3000 مدخل و مراجعه به180 منبع در2000 صفحه
منطق با3000 مدخل و مراجعه به43 منبع
كلام اسلامى با2000 مدخل و مراجعه به180 منبع
اخلاق اسلامى با2500 مدخل و مراجعه به200 منبع
علوم حديث با4000 مدخل و مراجعه به120 منبع