فطحيه
دكترمحمدجوادمشكور
پيروان عبد الله بن جعفر الافطح (در گذشته در 148) بود.
وى پس از اسماعيل بزرگترين فرزند امام جعفر صادق (ع) بود ولى منزلت و احترامى پيش پدرش نداشت و متمايل به «حشويه» و
«مرجئه» بود.
چون او در هنگام رحلت پدرش مهمترين فرزند بود و در مجلس آن حضرت مىنشست دعوى امامت و جانشينى پدر كرد و پيروان
او حديثى از آن حضرت روايت كردند كه فرمود: «امامت در مهمترين فرزندان امام است» از اين جهتبسيارى از كسانى كه پيش از
اين به امامت جعفر بن محمد (ص) قايل بودند به پسرش عبد الله گرائيدند جز شمارى اندك كه امام راستين را مىشناختند.
عبد الله را به پرسشهايى درباره حلال و حرام و ديگر چيزها بيازمودند چون در نزد او دانشى نيافتند از پذيرفتن امامت او سرباز
زدند.
بارى آن دسته را كه به امامت عبد الله بن جعفر گرائيدند «فطحيه» نامند و چون عبد الله را سرى پهن بود و به قول بعضى پاهاى
پهن داشت از اين رو او را عبد الله افطح خواندند. برخى گويند: اين گروه به نام عبد الله بن فطيح يا عبد الله بن افطح نامى كه از
پيشوايان ايشان و اهل كوفه بوده «فطحيه» ناميده شدند.
بارى بيشترين بزرگان شيعه و فقيهان ايشان به اين مذهب گرويدند و در امامت وى شك نكردند و گفتند: پسر او نيز پس از وى
امام است ولى چون عبد الله بمرد و او را پسرى نيافتند همگى «فطحيه» جز اندكى از گفتار به امامت وى بازگشتند و به حضرت
موسى بن جعفر (ع) بگرائيدند.
گويند: زندگانى عبد الله پس از پدرش هفتاد روز يا بيشتر بود.
كتاب: فرهنگ فرق اسلامى، ص 253