اسلام، فكر جدايى از زندگى دنيا و گوشه نشينى و كنارهگيرى از مردم و به تعبير ديگر رهبانيت راباطل و ناپسند اعلام كرد، اما اعتكاف را به عنوان فرصتى براى بازگشت به خويش و خداى خويش قرار داد، تا كسانى كه از هياهو و جنجالهاى زندگى مادى خسته مىشوند، بتوانند چند صباحى با خداى خود خلوت كنند و جان و روح خود را با خالق هستى ارتباط دهند، و با توشه معنوى و اعتقادى راسخ و ايمان و اميدى بيشتر به زندگى خود ادامه دهند، و خود را براى صحنههاى خطر و جهاد در راه خدا آماده سازند و هميشه با ياد خدا تلاش كنند و خود را در محضر پروردگار ببينند و از نافرمانى او بپرهيزند و به سوى سعادت دنيا و آخرت گام بردارند. كه با اندك تأملى در احكام و مسائل اين برنامه زيباى عبادى پى به چنين حقايقى خواهيم برد.
از آنجا كه پس از پيروزى انقلاب اسلامى در ايران، سنت اعتكاف حيات ديگرى يافته و جمع زيادى از مشتاقان به ويژه جوانان بدان روى آوردهاند و چون در سابق، كمتر مورد توجه بوده ، احكام آن در اكثر رسالههاى توضيح المسائل يافت نمىشود، لذا بر آن شديم كه احكام اعتكاف را به مقدارى كه مورد ابتلاء و نياز است، با استفاده از منابع معتبر فقهى و استفتاء آت جديد، مطابق با فتاواى مراجع معظم تقليد آماده كنيم، كه دفتر حاضر حاصل اين تلاش است . اميدواريم راهگشاى بندگان خالص خداوند باشد و مورد قبول حضرت حق قرار بگيرد.
آنچه در اين نوشته به صورت مسأله آورده شده براساس فتاواى بنيانگذار جمهورى اسلامى حضرت آيت الله العظمى امام خمينى (ره) است كه از ترجمه بحث اعتكاف كتاب «العروة الوثقى» با ملاحظه حواشى معظم له و كتاب «تحرير الوسيله» استفاده شده است .
فتاواى ساير مراجع معظم تقليد نيز با استفاده از تعليقات آن بزرگواران بر كتاب «عروة» و استفتاءاتى كه توسط معاونت فرهنگى مسجد مقدس جمكران و ستاد مركزى اعتكاف قم در اختيار گذاشتند، آورده شده است .