نماز به زبان عربى
سؤال:
چرا نماز را به زبان عربى مىخوانيم؟
توضيح اين كه:
نماز را بايد به زبان عربى خواند و حال آن كه هر كس بايد خدا را به زبان خودش بخواند، آيا اين موضوع با جهانى بودن دين اسلام منافات ندارد؟
پاسخ:
اتفاقا خواندن نماز به زبان عربى يكى از نشانههاى جهانى بودن دين اسلام است، زيرا جمعيتى كه در يك صف قرار مىگيرند و در يك جبهه واحد فعاليت مىكنند، ناگزيرند زبان واحدى داشته باشند كه به وسيله آن تفاهم كنند؛ يعنى، علاوه بر زبان مادرى و محلى، يك «زبان عمومى و جهانى» هم داشته باشند و وحدت جمعيت بدون اين قسمت مسلما كامل نيست.
امروز عدهاى از متفكران معتقدند تا دنيا به صورت يك كشور در نيايد، مردم جهان روى سعادت را نخواهند ديد و براى اين كه اين موضوع جامه عمل به خود بپوشد، نقشه هايى طرح كردهاند و يكى از مواد برنامه آنها به وجود آوردن يك زبان بين المللى و جهانى است.
خلاصه اين كه:
خواندن نماز به يك زبان از طرف تمام مسلمانان، رمز وحدت و نشانه يگانگى مسلمانان است و با توجه به اين كه زبان عربى به اعتراف اهل فن يكى از وسيعترين و جامعترين زبانهاى دنياست، اين حقيقت روشنتر مىشود كه: تمام فرق مسلمانان مىتوانند آن را به عنوان يك زبان بين الملى بشناسند و از آن به عنوان حسن تفاهم و همبستگى اسلامى استفاده كنند.
علاوه بر اين، خواندن نماز به يك صورت معين، آن را از دستبرد و تحريف و آميخته شدن به خرافات و مطالب بى اساس كه بر اثر مداخله افراد غير وارد - هنگام ترجمه آن به زبانهاى ديگر - رخ مىدهد، نگاه مىدارد و به وسيله روح اين عبادت اسلامى محفوظتر مىماند؛ منتها بر هر مسلمانى لازم است به قدر توانايى با زبان دينى خود آشنا باشد و بداند با خداى خود چه مىگويد و اتفاقا ياد گرفتن ترجمه نماز كه در يك صفحه كتاب خلاصه مىشود، به اندازهاى ساده و آسان است كه ممكن است آن را در يك ساعت - براى تمام عمر - ياد گرفت.
كوتاه سخن اين كه:
همان طور كه مىدانيم مساله توحيد و يگانگى، در تمام اصول و فروع اسلام يك زير بناى اساسى محسوب مىگردد و نماز به سوى قبل واحد و در اوقات معين و به يك زبان مشخص، نمونه از اين وحدت است.
اگر به هنگام مراسم حج در مكه باشيم و نماز جماعتى را كه صدها هزار نفر از نژادها ومليتهاى مختلف از سراسر جهان در آن شركت مىجويند و همه با هم مىگويند: «اللَّه اكبر» مشاهده كنيم، آنگاه به عظمت و عمق اين دستور آشنا مىشويم كه اگر هر يك، اين جمله روح پرور يا ساير اذكار نماز را به زبان محلى خود مىگفت چه هرج و مرج زشتى در آن روى مىداد.
[1]
پىنوشتها
[1].
پاسخ به پرسشهاى مذهبى - نويسندگان: آيات عظام ناصر مكارم شيرازى و جعفر سبحانى