مسأله 1- در سفر (با شرايطى كه در كتابهاى مفصل فقهى آمده است) نمازهاى چهار ركعتى، بايد دو ركعتى خوانده شود، ولى چهار مكان است كه مسافر مىتواند در آن جا نماز را تمام يا شكسته بخواند و آن چهار مكان عبارت است از:
مسجد الحرام ؛
مسجد النبى (ص)؛
مسجد جامع كوفه ؛
حرم ابا عبدالله الحسين (ص)4
امام صادق فرمود: در چهار مكان، نماز تمام است: مسجد الحرام؛ مسجد النبى (ص)؛ مسجد كوفه و حرم امام حسين (ع) در اين مسأله دو نكته قابل توجه است: 5
1- حرم امام حسين (ع) در رديف حرم خداوند و حرم رسول خدا (ص) قرار گرفته است .
2- سرّ آن كه مسافر در اين مكانها مىتواند نماز را تمام بخواند، بدان جهت است كه در اين جاها نبايد احساس غربت كند و مثل آن است كه در خانه خود نماز مىخواند.
مسأله 2- كسى كه طهارت ندارد (جنب، حائض، نفساء) بنابر احتياط واجب نبايد در حرم امام حسين (ع) توقف كند. 6
مسأله 3- حفظ احترام حرم، واجب و هر كارى كه موجب بى احترامى به آن باشد، گناه ومعصيت است.7
مسأله 4- نماز خواندن در حرم امام (ع) ثواب بسيار دارد و حتى از نماز خواندن در مسجد (بجز مسجدالحرام و مسجد النبى (ع)) ثواب بيشترى دارد.8
مسأله 5- رفتن به زيارت قبر امام حسين (ع) ثواب بسيار دارد و در روايات معصومين (ع)، نسبت به زيارت امام سوم، سفارش بيشترى شده است. 9
مسأله 6- در برخى از شبها و روزهاى سال، زيارت حضرت سيدالشهداء (ع) ثواب بيشترى دارد و بر آن سفارش شده است، از جمله: روز عاشورا، شب و روز عرفه، نيمه شعبان، در ماه رمضان، بويژه شب اول و وسط و آخر ماه و در عيد فطر.
مسأله 7- براى رفتن به حرم وضو گرفتن مستحب است. 10
مسأله 8- يكى از غلسهاى مستحبى، غسل زيارت است؛ يعنى براى رفتن به زيارت امام، غسل كردن مستحب است. 11
مسأله 9- و از جمله غسلهاى مستحبى، غسل كردن براى سفر رفتن خصوصاً براى زيارت ابا عبدالله الحسين (ع) مىباشد. 12
مسأله 10- مستحب است براى رفتن به حرم، پاكيزهترين لباسها را بپوشد و خود را خوشبو و معطر سازد، ولى در زيارت حضرت ابا عبدالله (ع) وارد شده است كه خود را خوشبو نكند. 13
مسأله 11- مستحب است براى زيارت، از زيارتنامههايى كه از سوى ائمه (ع) رسيده است استفاده شود. 14
مسأله 12- پس از زيارت، خواندن دو ركعت نماز مستحب است. 15
مسأله 13- پس از زيارت، دعا كردن و حاجت خواستن و خواندن قرآن از آداب زيارت شمرده شده است. آداب زيارت بسيار است و اختصاص به امام سوم (ع) ندارد و اين جا تنها به چند نمونه آن اشاره شده. 16
به پاس فداكارى امام حسين (ع) و فدا كردن بهترين فرزندان وياران و جان خود در راه احياى دين، احكام و آثار خاصى براى خاك قبر آن امام قرار داده شده است، از جمله:
مسأله 1- در حال نماز، سجده بر تربت امام حسين (ع) مستحب است و سبب افزايش ثواب نماز مىباشد. 17
مسأله 2- ذكر گفتن با تسبيح تربت، فضيلت بسيار دارد و حتى در روايات آمده است در دست داشتن تسبيح تربت، هر چند انسان ذكر نگويد، ثواب ذكر الهى براى او نوشته مىشود. 18
مسأله 3- خوردن هر نوع خاك حرام است، بجز تربت حسينى كه خوردن اندكى از آن به نيت استشفاء جايز است. 19
مسأله 4- مستحب است روز عيد قربان، قبل از نماز عيد با قدرى خرما يا تربت حسينى افطار كند.20
مسأله 5- حفظ احترام آن لازم است و هرگونه بى احترامى به آن حرام مىباشد، مانند:
* نجس كردن آن جايز نيست .
* انداختن آن در جايى كه بى احترامى باشد حرام است .
* اگر در جايى بيفتد كه بى احترامى به آن باشد (مثلاً در چاه فاضلات) بايد در صورت امكان، آن را بيرون آورند و اگر در چاهى افتاده باشد كه بيرون آوردن آن ممكن نباشد، بايد چاه را تعطيل كنند.21
مسأله 6- برآوردن كام طفل با تربت حسينى مستحب است. 22
مسأله 7- مستحب است هنگام دفن ميت مقدارى تربت همراه او گذاشته شود و با حنوط او نيز مخلوط كنند.23
مسأله 8- كالايى كه به جايى مىفرستند، مستحب است مقدارى تربت هم همراه آن بگذارند، مثلا جهيزيه دختر.24
مسأله 9- از جمله غسلهاى مستحبى، غسل كردن براى برداشتن تربت حسينى در كربلاست.25
مسأله 10- بوييدن و بوسيدن تربت امام حسين (ع) مستحب است و حتى دست كشيدن بر آن و بر ساير اعضاى بدن ماليدن نيز ثواب دارد. 26
حال كه سخن از تسبيح تربت و ذكر گفتن با آن به ميان آمد. بجاست تاريخچه مختصر آن نيز گفته شود. پس ازآن كه پيامبر اكرم (ص» ذكرهاى معروف را به دخترشان حضرت زهرا (ع) آموختند، ايشان براى شمارش آن ذكرها، تسبيحى از نخ پشمين ساختند كه به آن گروههاى متعدد زده بودند. پس از شهادت حضرت حمزه (ع) در غزوه احد، حضرت زهرا (س) از خاك قبر ايشان تسبيحى ساخته و به نخ كرده بودند و با آن تسبيحات را مىگفتند و مردم نيز پس از آن، چنان كردند. چون امام حسين (ع) در كربلا به شهادت رسيدند، به دليل فضيلت تربت او، ساختن تسبيح با تربت قبر آن امام شهيد انجام گرفت.
امام صادق (ع) فرمود: هر كه تسبيحى از تربت قبر حسين (ع) داشته باشد تسبيحگوى نوشته مىشود،
هر چند با آن تسبيح نگويد. 27