هر گاه خونگيرنده به مريض ضررى وارد سازد، اگر از حدّى كه اجازه داشته تعدّى كرده باشد، هر چند قصد ضرر رسانيدن را هم نداشته، ضامن است، ولى اگر طبق معمول و مقدارى كه اجازه داشته عمل كرده و اتفاقاً به شخص ضررى وارد شده در اين صورت اقوى عدم ضمانت(1) وى است(2).
- خون گرفتنى كه باعث ضعف شود چه با حجامت و يا غير آن، براى روزهدار مكروه است. به طور كلى هر كارى كه باعث ضعف يا سبب تحريك صفرا باشد بدون آن كه فرقى بين ماه رمضان و غير ماه رمضان باشد كراهت دارد، هر چند كراهت آن، در ماه رمضان شديدتر است(3).
- خون گرفتن براى روزهدار، در ماه رمضان و يا در هر روزه واجبِ معيّن، اگر شخص بداند كه موجب غشوهاى (كه مبطل روزه است)، مىشود و ضمناً ضرورتى هم به آن عمل نباشد، حرام است(4).
- سرمى كه از فرآوردههاى خون باشد، نجس است مگر اين كه صدق خون به آن نشود(5).
- اگر ظرفى كه محتوى آب كمتر از كرّ است با خون يا فرآوردههاى خونى، نجس شود و جوش بيايد، بخار آن پاك است(6).
- خونى كه در آن دارويى ريخته باشند كه رنگ آن را سفيد نموده باشد، نجس است(7).
- خون انسان و هر حيوانى كه خون جهنده دارد، نجس است(8).