- اگر تزريق آمپول منجر به فوت مريض شود، موجب ضمان است هرچند - عملِ تزريق كننده - با اجازه وزارت بهدارى باشد. پس اگر عمدى بوده قصاص دارد و اگر شبه عمد بوده ديه بر عهده تزريق كننده است. اما اگر خطاى محض بوده، ديه برعهده عاقله اوست.
- اگر مريض، تزريق كننده را در مقام معالجه ابرأ نموده باشد، ديه ندارد.
- در صورتى كه مريض نداند تزريق كننده، اجازه تزريق ندارد و به خيال مجاز بودن، وى را ابرأ نمايد، اجازه مريض (در صورت پيشامد حادثه) موجب رفعِ ضمان نمىشود(2).
س(3): شخصى در اثر تصادف انگشتانش قطع مىشود و راننده، او را به بيمارستان برده و معالجه مىكند. اطبّاى كادر بيمارستان، در زدن آمپول كزاز مسامحه مىكنند و مجروح مبتلا به كزاز شده، فوت مىكند. آيا راننده يا طبيب، ضامن ديه هستند؟
ج: عدم ايجاد مانع، موجب استناد قتل نيست(4)، پس در فرض سؤال، نه راننده ضامن است نه طبيب، هرچند به خاطر مسامحه در زدن آمپول، مرتكب حرام شده است(5).
- احتياط واجب(6) آن است كه روزهدار از استعمال آمپولى كه به جاى غذا به كار مىرود، خوددارى كند(7).
- تزريق آمپولى كه عضو را بىحس مىكند يا به جاى دارو استعمال مىشود(8)براى روزهدار اشكال ندارد(9).
س: تزريق آمپول در حال احرام، در صورتى كه خون بيايد، براى تزريق كننده يا مُحرِم كه تزريق شده چه صورتى دارد؟
ج: اگر نمىدانسته اشكال ندارد(10).