بر طبق يك قاعده كلى (در فقه) در مسأله طهارت و نجاست، تا انسان علم و يقين به نجاست چيزى نداشته باشد، آن شئ طاهر مىباشد و محكوم به طهارت است. با توجه به اين مطلب، داروها و لوازم بهداشتى از اين قاعده جدا نمىباشند كه در زير به پارهاى از اين موارد اشاره مىشود:
الكل صنعتى: اگر انسان نداند كه الكل صنعتى از چيزى كه مست كننده و روان (مايع) است، درست شده است، پاك مىباشد(1)(2).
- در صورت تماس دست با انواع الكلها (صنعتى، شيميايى و ...)، اگر معلوم نباشد كه آن الكل مست كننده است و از چيزهاى مايع به دست آمده، محكوم به طهارت است (ظاهر مىباشد)(3).
- داروهاى روان، عطر، روغن، واكس و صابونى كه از خارج مىآورند، اگر انسان يقين به نجاست آنها نداشته باشد، پاك است(4).
- شامپوهايى كه احتمال مىرود الكل داخل آن باشد محكوم به طهارت است،
مگر آن كه احراز شود كه با الكل نجس مخلوط شده است(5).
- بعضى از مايه پنيرها، پودرها، قرصها و مايعهاى خارجى و همچنين پنيرهاى خارجى كه وارد مىشود و گفته مىشود از پودر خوك در آنها استفاده مىشود، تا اطمينان به نجاست آنها حاصل نشود، محكوم به طهارت است(6).
- فُقّاع و شراب: فُقاع كه از جو گرفته مىشود و به آن آبجو مىگويند، نجس است، ولى آبى كه به دستور پزشك از جو مى گيرند و به آن مأالشعير مىگويند، پاك است(7).
شراب و هر چيزى كه انسان را مست مىكند، چنانچه به خودى خود روان باشد نجس است، و اگر مثل حشيش روان نباشد، اگر چه چيزى در آن بريزند كه روان شود، پاك است(8).