شرط خاصى براى سازنده دندان وجود ندارد. بنابراين اگر دندان را شخص غير مسلمان براى مسلمانى بگذارد جايز است. فقط بايد ظاهر دندان را پاك (طاهر) كرد، گر چه باطن دندان به نجاست باقى است ولى نماز را باطل نمىكند(2).
كسانى كه دندانهاى طبيعى آنان افتاده است و به همين علت نمىتوانند قرائت نماز را به طور كامل ادا كنند، در صورت قدرت و تمكن، بنابر احتياط واجب، بايد معالجه كرده و از دندان مصنوعى استفاده كنند(4).
دندانسازى كه از نظر علمى مهارت كافى دارد به شخصى ضرر وارد سازد، چنانچه در عمل كوتاهى نكرده باشد و ولىّ بيمار صغير يا شخصِ بيمارِ بالغ، به وى اجازه داده باشد، ضامن نيست. اما اگر در علم و عمل كوتاهى كرده باشد ضامن ديه است هر چند كه اجازه اين كار را هم داشته باشد. همچنين اگر غير بالغ را بدون اذن ولىّ او و بالغ را بدون اذن وى، معالجه كند و خسارتى وارد كند (موجب تلف شود)، ضامن ديه آنچه تلف شده، مىباشد هر چند كه حاذق و ماهر باشد(6).
- كندن دندانِ شخص ديگر ديه دارد (چه دندانها سالم باشند و چه در اثر بيمارى لق شده باشند) مگر اين كه مريض، از اول اجازه اين كار را داده باشد(7).