جهان غرب كه پس از رنسانس همواره با فلسفههاى دنيوى و ضد مابعدالطبيعى روبهرو بوده است، در اوايل قرن بيستم شاهد تجديد مطلع مابعدالطبيعه سنتى و احياى سنتهاى معنوى بود. اين تجديد حيات، با نام رنه گنون، فيلسوف فقيد فرانسوى، پيوند خورده است.
گنون و همفكرانش در غرب به «سنتگرايان» مشهورند. به گفته وى پس از 400 سال غفلت و فراموشى در مغربزمين، باز از سنتهاى معنوى سخن به ميان آمده است. رنهگون در سال 1912 (حدوداً 27 سالگى) به دين اسلام مشرف شد و تا آخر عمر با آن زيست. حاصل نقادى او از تمدن غرب سه كتاب است: شرق و غرب (1921)؛ بحران عالم متجدد (1924)؛ سيطره كميت و علائم آخرالزمان (1945). نويسنده در اين كتاب اخير در چهل فصل موجز و فشرده، به نقد موشكافانه غرب متجدد مىپردازد.
مريد رنهگنون، فريتهوف شوان، عارف و حكيم مابعدالطبيعه آلمانى، ميراث معنوى گنون را در چهار مبحث ذيل خلاصه مىداند: تعاليم مابعدالطبيعه اديان؛ حقايق اساسى سنت؛ رمزگرايى؛ نقد دنياى متجدد.
رنه گنون در 1931 م. از فرانسه به دارالسلام مصر نقل مكان كرد و نام «عبدالواحد يحيى» بر خود نهاد و در 1951 م. در قاهره درگذشت.